Over terrasverwarming en 30 gram aluminium


Blog door Sikko Oegema

Terrasverwarming

Ik was zondagmiddag in Nijmegen bij mijn zoon Jan Douwe. We hadden het voornemen een fietstocht af te sluiten met koffie en een lekker stuk appelgebak. Kroeg één: wel koffie, geen gebak, kroeg twee: wel koffie geen gebak. De zon scheen heerlijk (24 februari, iedereen euforisch, maar het geeft te denken) dus we besloten maar koffie zonder gebak te nuttigen.
Het was gezellig, het gesprek ging over de toekomstplannen van mijn zoon en over de terrasverwarming die we aantroffen door de hele stad. Is het verantwoord om terrassen te verwarmen, kunnen we ons die luxe permitteren of moeten we in februari gewoon zoals vroeger elkaar binnen ontmoeten. Dan maar minder omzet voor de horeca, helaas pindakaas!

Verbod

Het gesprek over de terrasverwarming begon omdat ik deelde met Jan Douwe dat ik eens wilde overwegen om in Meierijstad, waar ik raadslid ben, in het kader van duurzaamheid, terrasverwarming te verbieden. Mijn zoon vond dat echt te ver aan, maar ik zei dat we zuinig met onze hulpbronnen om moeten springen. Hij wil gezelligheid en reuring in de stad! We kwamen tot een compromis: de uitbaters van de terrassen met terrasverwarming moeten een energieplan opstellen hoe zij hun energiebehoefte zo duurzaam, zo groen mogelijk invullen.

Vijftig plussers gaan naar huis na een geslaagd dagdeel, studenten hoppen naar de volgende activiteit. Jan Douwe ging met zijn vriendin en twee vrienden met de trein naar Arnhem, naar de Eusebiuskerk, daar was een speciaalbierfestival. Van het festival stuurde Jan Douwe geen foto’s, wel een van de verwarming in de kerk!

Onze App conversatie:
JD:          Warmtelampen in de kerk!
Ik            Smiley
JD:          Is toch belachelijk, een kerk warm stoken voor een               bierfestival
Ik:           Ja, bezopen
JD:          Het is een kerk! Doe dat in een kroeg
Ik:           We zitten op een lijn!
Heilig vuur?

30 gram aluminium

Intussen was ik thuis, ik had een slordige vier liter LPG verstookt en had nog steeds zin in appelgebak. Dat kun je soms hebben. Op naar de Jumbo en daar haalde ik een klein taartje voor vier of zes personen. Ik betaalde er nog geen vier euro voor denk ik. De discussie over de terrasverwarming bleef rondzingen in mijn hoofd.

Nu enkele dagen later is de appeltaart ook op. Vanochtend gooide ik het bakje weg: Aluminium! Ik keek het na toen ik het in de afvalbak gooide: ‘dag aluminium, dank je, de taart was lekker!’ Maar ineens bedacht ik me dat de kip die ik kocht ook in aluminium verpakt zat.
Dit weekend had ik al eerder iets gekocht dat aangeboden werd in aluminium. De keukenweegschaal er bij: het bakje onder de appeltaart was 10 gram, het bakje voor de kip was 20 gram.
Beide artikelen zijn geconsumeerd en mijn aluminiumconsumptie het laatste weekend van februari 2019 was 30 gram.
Het aluminium gaat de vuilnisbak in om na verbranding als aluminiumoxide te eindigen, of wordt het gescheiden?

Over honderd jaar

Als we dit stuk proza nu eens optekenen en we laten het over honderd jaar lezen, was zal dan de mening van de bewoners van Brabant zijn over mij als doorsnee Brabantse burger? Zullen ze blij zijn met de welvaart die ik ervaren heb? Zullen ze hoofdschuddend vaststellen wat voor verspilling er gaande was vanaf 1950 tot nu? Zullen ze verbaasd zijn dat we aluminium als wegwerp verpakkingsmaterieel gebruikten?
Ik had een erg gezellig weekend, goed om op terug te kijken. Maar ik heb mezelf ook een opdracht gegeven hier nog eens over na te denken. Het debat aan te gaan met mezelf: wil ik nog wel aluminium wegwerp materiaal inkopen? Waarschijnlijk is de impact van dat aluminium net zo groot als een heleboel terrasverwarmingselementen bij elkaar. Wat is verantwoord en wat niet?

Kiezen

Als je niks hebt zijn keuzes niet moeilijk, als je een behoorlijke levensstandaard hebt wordt het lastiger. Kiezen voor appelgebak betekent kiezen voor aluminium. De energievreter onder de metalen die niet teruggewonnen wordt uit afval. Ik was me bewust van de terrasverwarming maar onbewust van het aluminium verbruik.
Ik probeer altijd het goede te doen, maar misschien is de grondstoffenclaim van mijn zoon inclusief terrasverwarming wel geringer dan mijn claim. Is een studentenbestaan met terrasverwarming wel duurzamer dan die van een 55 jarige vader?